Sommige liefdes ontstaan door toeval. Andere door een beetje lef. En soms… door een paar volledig onnodige kopjes suiker. Het verhaal van Mika en Lieve bewijst dat liefde soms letterlijk maar een paar traptreden verwijderd is.
Van collega naar buur
Mika werd bij Ad Hoc voorgedragen door niemand minder dan Lieve, die toen nog collega was. Niet veel later kwamen ze in hetzelfde gebouw terecht. Lieve twee verdiepingen lager, Mika daarboven. Wat begon als praktisch en toevallig, kreeg al snel een heel andere lading.
Kopjes suiker (en vlinders)
Onder het mom van “even een kopje suiker lenen” liep Mika regelmatig de trap op en af. Die trap werd steeds bekender terrein – en de band tussen hen steeds sterker.
“Eigenlijk had ik al die tijd al een crush,” vertelt Mika. “Maar ik had nooit verwacht dat dit wederzijds zou zijn.”
Eén ding is zeker: die drie trappen zijn niet voor niets geweest. “Mijn beenspieren zijn er zeker door verdubbeld,” grapt Mika.
Een liefde die groeit
Tussen de korte bezoekjes, gesprekken en kleine momenten ontstond iets echts. Geen grootse eerste date of filmisch moment, maar een liefde die langzaam groeide, precies zoals het soms het mooist is.
Op zoek naar een nieuw ‘suikeradres’
Helaas komt er aan hun gezamenlijke plek nu een einde: ze moeten allebei het gebouw verlaten. Maar Mika en Lieve blijven optimistisch. Hun wens? Een nieuw plekje vinden op kopjes suiker-afstand van elkaar. Want sommige tradities wil je gewoon in ere houden.
Met dank aan Ad Hoc
“We zijn benieuwd naar waar we terecht gaan komen,” sluit Mika af. “In ieder geval heel erg bedankt voor het mogelijk maken van deze liefde.”
Een mooier Valentijnscompliment kun je bijna niet krijgen. 💖
